завяза́вший
Partizip Aktiv Vergangenheit von завяза́ть
- 1.
gebunden, verknotet
Beispiel:Моряк показал крепкий узел, завязавший концы.
Der Seemann zeigte einen starken Knoten, der die Enden gebunden hatte.
- 2.
der aufgehört hat (mit einer Gewohnheit), der sich etwas abgewöhnt hat
Beispiel:Он стал завязавшим курильщиком.
Er wurde zu einem Raucher, der aufgehört hat.
Deklination
| завяза́вш- | ||||
| mmännlich | fweiblich | nsächlich | plplural | |
|---|---|---|---|---|
| Nom.Nominativ | -ий завяза́вший | -ая завяза́вшая | -ее завяза́вшее | -ие завяза́вшие |
| Gen.Genitiv | -его завяза́вшего | -ей завяза́вшей | -его завяза́вшего | -их завяза́вших |
| Dat.Dativ | -ему завяза́вшему | -ей завяза́вшей | -ему завяза́вшему | -им завяза́вшим |
| Akk.Akkusativ | -его -ий завяза́вшего завяза́вший | -ую завяза́вшую | -ее завяза́вшее | -их -ие завяза́вших завяза́вшие |
| Inst.Instrumental | -им завяза́вшим | -ей -ею завяза́вшей завяза́вшею | -им завяза́вшим | -ими завяза́вшими |
| Präp.Präpositiv | -ем завяза́вшем | -ей завяза́вшей | -ем завяза́вшем | -их завяза́вших |























