улома́вший
Partizip Aktiv Vergangenheit von улома́ть
- 1.
der gebrochen hat, der verbogen hat
Beispiel:Уломавший ветку ребёнок убежал.
Das Kind, das den Ast abgebrochen hatte, rannte weg.
- 2.
der überzeugt hat, der überredet hat
Beispiel:Его уломавший довод оказался решающим.
Das Argument, das ihn überzeugt hatte, erwies sich als entscheidend.
Deklination
| улома́вш- | ||||
| mmännlich | fweiblich | nsächlich | plplural | |
|---|---|---|---|---|
| Nom.Nominativ | -ий улома́вший | -ая улома́вшая | -ее улома́вшее | -ие улома́вшие |
| Gen.Genitiv | -его улома́вшего | -ей улома́вшей | -его улома́вшего | -их улома́вших |
| Dat.Dativ | -ему улома́вшему | -ей улома́вшей | -ему улома́вшему | -им улома́вшим |
| Akk.Akkusativ | -его -ий улома́вшего улома́вший | -ую улома́вшую | -ее улома́вшее | -их -ие улома́вших улома́вшие |
| Inst.Instrumental | -им улома́вшим | -ей -ею улома́вшей улома́вшею | -им улома́вшим | -ими улома́вшими |
| Präp.Präpositiv | -ем улома́вшем | -ей улома́вшей | -ем улома́вшем | -их улома́вших |























