позвони́ть
- 1.
klingeln
- 2.
anrufen, telefonieren
Beispiele
- Я хоте́л бы позвони́ть роди́телям.Ich möchte die Eltern anrufen.
- Позвони́те ему, пожалуйста.Bitte rufen Sie ihn an.
- Позвони́те Тому.Ruft Tom an!
- Позвони́ мне, если найдёшь что-нибудь.Ruf mich an, wenn du etwas findest.
- Я осме́лился ей позвони́ть.Ich war so frei, sie anzurufen.
- Она мне позвони́ла.Sie rief mich an.
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | - | позвоню́ |
| ты | - | позвони́шь |
| он/она́/оно́ | - | позвони́т |
| мы | - | позвони́м |
| вы | - | позвони́те |
| они́ | - | позвоня́т |
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | позвони́ |
| вы | позвони́те |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | позвони́л |
| weiblich | позвони́ла |
| sächlich | позвони́ло |
| plural | позвони́ли |
Partizipien
| Aktiv Präsens | - | |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | der angerufen hat, der angerufen hatte | |
| Passiv Präsens | - | |
| Passiv Vergangenheit | - | |
| Adverbial Präsens | - | |
| Adverbial Vergangenheit | позвони́в позвонивши | beim machen (Vergangenheit) |
Lernen
Bearbeitungen
Lisa hat Übersetzung vor 1 Jahr bearbeitet.
mirco.deckers hat verwandte Worte vor 1 Jahr bearbeitet.
Sandy hat Übersetzung vor 5 Jahren bearbeitet.
Sandy hat Übersetzung vor 5 Jahren bearbeitet.
























