обстря́пать
- 1.
arrangieren, in Ordnung bringen
Он быстро обстряпал это дело. - He quickly fixed that matter up. - 2.
durchziehen, erledigen
Они ловко обстряпали сделку. - They skillfully pulled off the deal.
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | - | обстря́паю |
| ты | - | обстря́паешь |
| он/она́/оно́ | - | обстря́пает |
| мы | - | обстря́паем |
| вы | - | обстря́паете |
| они́ | - | обстря́пают |
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | обстря́пай |
| вы | обстря́пайте |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | обстря́пал |
| weiblich | обстря́пала |
| sächlich | обстря́пало |
| plural | обстря́пали |
Partizipien
| Aktiv Präsens | - | |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | обстря́павший | etwas gemacht habend |
| Passiv Präsens | - | |
| Passiv Vergangenheit | обстря́панный | etwas das gemacht wurde |
| Adverbial Präsens | - | |
| Adverbial Vergangenheit | обстря́пав | beim machen (Vergangenheit) |
























