закида́вший
Partizip Aktiv Vergangenheit von закида́ть
- 1.
der/die geworfen hat, der/die beworfen hat, der/die bedeckt hat durch Werfen
Мальчик, закидавший собаку снежками, убежал.
Der Junge, der den Hund mit Schneebällen beworfen hatte, rannte weg.
Beispiele
Толпа, закидавшая сцену цветами, долго не расходилась.
Die Menge, die die Bühne mit Blumen überschüttet hatte, ging lange nicht auseinander.
Deklination
| закида́вш- | ||||
| mmännlich | fweiblich | nsächlich | plplural | |
|---|---|---|---|---|
| Nom.Nominativ | -ий закида́вший | -ая закида́вшая | -ее закида́вшее | -ие закида́вшие |
| Gen.Genitiv | -его закида́вшего | -ей закида́вшей | -его закида́вшего | -их закида́вших |
| Dat.Dativ | -ему закида́вшему | -ей закида́вшей | -ему закида́вшему | -им закида́вшим |
| Akk.Akkusativ | -его -ий закида́вшего закида́вший | -ую закида́вшую | -ее закида́вшее | -их -ие закида́вших закида́вшие |
| Inst.Instrumental | -им закида́вшим | -ей -ею закида́вшей закида́вшею | -им закида́вшим | -ими закида́вшими |
| Präp.Präpositiv | -ем закида́вшем | -ей закида́вшей | -ем закида́вшем | -их закида́вших |
Kurzformen
-Wortfamilieкида́тьPRO
- кида́тьwerfen; betrügen; im Stich lassen
- закида́тьvollwerfen; überschütten; beginnen zu werfen; beginnen zu zielen; beginnen zu verlassen
- кида́тьсяsich werfen; um sich werfen
- накида́тьhinwerfen; vollwerfen (bewerfen mit Schmutz, Verleumdungen etc.)
- покида́тьverlassen; werfen
GesperrtWortfamilien freischalten



















