упоко́иться
- 1.
ruhen; sterben
Он упокоился в кругу семьи. - He passed away surrounded by his family. - 2.
sich beruhigen; friedlich werden
После молитвы душа упокоилась. - After the prayer, the soul became peaceful.
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | - | упоко́юсь |
| ты | - | упоко́ишься |
| он/она́/оно́ | - | упоко́ится |
| мы | - | упоко́имся |
| вы | - | упоко́итесь |
| они́ | - | упоко́ятся |
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | упоко́йся |
| вы | упоко́йтесь |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | упоко́ился |
| weiblich | упоко́илась |
| sächlich | упоко́илось |
| plural | упоко́ились |
Partizipien
| Aktiv Präsens | - | |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | упоко́ившийся | etwas gemacht habend |
| Passiv Präsens | - | |
| Passiv Vergangenheit | - | |
| Adverbial Präsens | - | |
| Adverbial Vergangenheit | упоко́ившись | beim machen (Vergangenheit) |
























