узре́вший
Partizip Aktiv Vergangenheit von узре́ть
der gesehen hat, der wahrgenommen hat, der erkannt hat, der erblickt hat
Beispiel:Узревший истину философ передал свои знания ученикам.
Der Philosoph, der die Wahrheit erkannt hatte, gab sein Wissen an seine Schüler weiter.
Deklination
| узре́вш- | ||||
| mmännlich | fweiblich | nsächlich | plplural | |
|---|---|---|---|---|
| Nom.Nominativ | -ий узре́вший | -ая узре́вшая | -ее узре́вшее | -ие узре́вшие |
| Gen.Genitiv | -его узре́вшего | -ей узре́вшей | -его узре́вшего | -их узре́вших |
| Dat.Dativ | -ему узре́вшему | -ей узре́вшей | -ему узре́вшему | -им узре́вшим |
| Akk.Akkusativ | -его -ий узре́вшего узре́вший | -ую узре́вшую | -ее узре́вшее | -их -ие узре́вших узре́вшие |
| Inst.Instrumental | -им узре́вшим | -ей -ею узре́вшей узре́вшею | -им узре́вшим | -ими узре́вшими |
| Präp.Präpositiv | -ем узре́вшем | -ей узре́вшей | -ем узре́вшем | -их узре́вших |























