услы́шаться
- 1.
hörbar werden, zu hören sein
Вдруг вдалеке услышался звонок. - Suddenly a bell was heard in the distance. - 2.
gehört zu haben glauben; sich verhören
Мне услышалось, что кто-то позвал меня. - I thought I heard someone call me.
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | - | услы́шусь |
| ты | - | услы́шишься |
| он/она́/оно́ | - | услы́шится |
| мы | - | услы́шимся |
| вы | - | услы́шитесь |
| они́ | - | услы́шатся |
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | услы́шься |
| вы | услы́шьтесь |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | услы́шался |
| weiblich | услы́шалась |
| sächlich | услы́шалось |
| plural | услы́шались |
Partizipien
| Aktiv Präsens | - | |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | услы́шавшийся | etwas gemacht habend |
| Passiv Präsens | - | |
| Passiv Vergangenheit | - | |
| Adverbial Präsens | - | |
| Adverbial Vergangenheit | услы́шавшись | beim machen (Vergangenheit) |
























