распу́тничать
- 1.
ein ausschweifendes Leben führen
Он начал распу́тничать в молодости. - He began to lead a dissolute life in his youth. - 2.
sich zügellos verhalten
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | распу́тничаю | бу́ду распу́тничать |
| ты | распу́тничаешь | бу́дешь распу́тничать |
| он/она́/оно́ | распу́тничает | бу́дет распу́тничать |
| мы | распу́тничаем | бу́дем распу́тничать |
| вы | распу́тничаете | бу́дете распу́тничать |
| они́ | распу́тничают | бу́дут распу́тничать |
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | распу́тничай |
| вы | распу́тничайте |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | распу́тничал |
| weiblich | распу́тничала |
| sächlich | распу́тничало |
| plural | распу́тничали |
Partizipien
| Aktiv Präsens | распу́тничающий | etwas machend |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | распу́тничавший | etwas gemacht habend |
| Passiv Präsens | - | |
| Passiv Vergangenheit | - | |
| Adverbial Präsens | распу́тничая | beim machen (Präsens) |
| Adverbial Vergangenheit | распу́тничав | beim machen (Vergangenheit) |
























