умоли́вший
Partizip Aktiv Vergangenheit von умоли́ть
derjenige, der angefleht hat, der gebeten hat, der durch Bitten überredet hat
Beispiel:Умоливший её остаться, он вздохнул с облегчением.
Derjenige, der sie angefleht hatte zu bleiben, atmete erleichtert auf.
Deklination
| умоли́вш- | ||||
| mmännlich | fweiblich | nsächlich | plplural | |
|---|---|---|---|---|
| Nom.Nominativ | -ий умоли́вший | -ая умоли́вшая | -ее умоли́вшее | -ие умоли́вшие |
| Gen.Genitiv | -его умоли́вшего | -ей умоли́вшей | -его умоли́вшего | -их умоли́вших |
| Dat.Dativ | -ему умоли́вшему | -ей умоли́вшей | -ему умоли́вшему | -им умоли́вшим |
| Akk.Akkusativ | -его -ий умоли́вшего умоли́вший | -ую умоли́вшую | -ее умоли́вшее | -их -ие умоли́вших умоли́вшие |
| Inst.Instrumental | -им умоли́вшим | -ей -ею умоли́вшей умоли́вшею | -им умоли́вшим | -ими умоли́вшими |
| Präp.Präpositiv | -ем умоли́вшем | -ей умоли́вшей | -ем умоли́вшем | -их умоли́вших |























