удосто́ить
- 1.
würdigen, ehren
он не удостоил меня ответом
er hat mich keiner Antwort gewürdigt
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | - | удосто́ю |
| ты | - | удосто́ишь |
| он/она́/оно́ | - | удосто́ит |
| мы | - | удосто́им |
| вы | - | удосто́ите |
| они́ | - | удосто́ят |
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | удосто́й |
| вы | удосто́йте |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | удосто́ил |
| weiblich | удосто́ила |
| sächlich | удосто́ило |
| plural | удосто́или |
Partizipien
| Aktiv Präsens | - | |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | der gewürdigt hat, der ausgezeichnet hat, der verliehen hat | |
| Passiv Präsens | - | |
| Passiv Vergangenheit | ausgezeichnet, gewürdigt, geehrt | |
| Adverbial Präsens | - | |
| Adverbial Vergangenheit | удосто́ив удостоивши | beim machen (Vergangenheit) |
Wortfamilieудосто́итьPRO
- удосто́итьwürdigen
- удосто́итьсяgewürdigt werden
Bearbeitungen
Lisa hat Übersetzung vor 10 Monaten bearbeitet.
Lisa hat Nutzungsinfo vor 10 Monaten bearbeitet.
Lisa hat Nutzungsinfo vor 10 Monaten bearbeitet.
Lisa hat Übersetzung vor 10 Monaten bearbeitet.



















