бря́кнувший
Partizip Aktiv Vergangenheit von бря́кнуть
- 1.
der/das geklirrt hat, der/das gepoltert hat
Beispiel:Брякнувший об пол молоток потревожил тишину.
Der Hammer, der auf den Boden geklirrt hatte, störte die Stille.
- 2.
herausgeplatzt, das herausgerutscht ist, unüberlegt gesagt
Beispiel:Он сразу пожалел о брякнувшем сгоряча слове.
Er bereute sofort das in der Hitze des Gefechts herausgeplatzte Wort.
Deklination
| бря́кнувш- | ||||
| mmännlich | fweiblich | nsächlich | plplural | |
|---|---|---|---|---|
| Nom.Nominativ | -ий бря́кнувший | -ая бря́кнувшая | -ее бря́кнувшее | -ие бря́кнувшие |
| Gen.Genitiv | -его бря́кнувшего | -ей бря́кнувшей | -его бря́кнувшего | -их бря́кнувших |
| Dat.Dativ | -ему бря́кнувшему | -ей бря́кнувшей | -ему бря́кнувшему | -им бря́кнувшим |
| Akk.Akkusativ | -его -ий бря́кнувшего бря́кнувший | -ую бря́кнувшую | -ее бря́кнувшее | -их -ие бря́кнувших бря́кнувшие |
| Inst.Instrumental | -им бря́кнувшим | -ей -ею бря́кнувшей бря́кнувшею | -им бря́кнувшим | -ими бря́кнувшими |
| Präp.Präpositiv | -ем бря́кнувшем | -ей бря́кнувшей | -ем бря́кнувшем | -их бря́кнувших |























