шиба́ть
- 1.
schlagen, treffen
Он с размаху шибанул дверью. - He slammed the door with force. - 2.
werfen, schleudern
Он шибнул камень в реку. - He threw a stone into the river. - 3.
stark riechen, ausströmen
От печки шибает жаром. - Heat blasts from the stove.
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | шибу́ | бу́ду шиба́ть |
| ты | шибёшь | бу́дешь шиба́ть |
| он/она́/оно́ | шибёт | бу́дет шиба́ть |
| мы | шибём | бу́дем шиба́ть |
| вы | шибёте | бу́дете шиба́ть |
| они́ | шибу́т | бу́дут шиба́ть |
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | шиби́ |
| вы | шиби́те |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | шиба́л |
| weiblich | шиба́ла |
| sächlich | шиба́ло |
| plural | шиба́ли |
Partizipien
| Aktiv Präsens | шибу́щий | etwas machend |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | шиба́вший | etwas gemacht habend |
| Passiv Präsens | шиба́емый | etwas das gemacht wird |
| Passiv Vergangenheit | - | |
| Adverbial Präsens | шибя́ | beim machen (Präsens) |
| Adverbial Vergangenheit | шиба́в | beim machen (Vergangenheit) |
























