окури́ть
- 1.
ausräuchern; mit Rauch behandeln
Окурить комнату травами. - To fumigate the room with herbs. - 2.
beweihräuchern; räuchern
Священник окурил храм ладаном. - The priest incensed the church with incense.
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | - | окурю́ |
| ты | - | оку́ришь |
| он/она́/оно́ | - | оку́рит |
| мы | - | оку́рим |
| вы | - | оку́рите |
| они́ | - | оку́рят |
Achtung: Betonungswechsel.
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | окури́ |
| вы | окури́те |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | окури́л |
| weiblich | окури́ла |
| sächlich | окури́ло |
| plural | окури́ли |
Partizipien
| Aktiv Präsens | - | |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | окури́вший | etwas gemacht habend |
| Passiv Präsens | - | |
| Passiv Vergangenheit | окурённый | etwas das gemacht wurde |
| Adverbial Präsens | - | |
| Adverbial Vergangenheit | окури́в | beim machen (Vergangenheit) |
























