обличи́вший
PartizipPartizip Aktiv Vergangenheit von обличи́ть
- 1.
der entlarvt hat, der aufgedeckt hat, der bloßgestellt hat
Обличивший преступника свидетель дал показания.
Der Zeuge, der den Verbrecher entlarvt hatte, sagte aus.
Beispiele
Писатель, обличивший ложь чиновников, стал знаменитым.
Der Schriftsteller, der die Lügen der Beamten angeprangert hatte, wurde berühmt.
Deklination
| обличи́вш- | ||||
| mmännlich | fweiblich | nsächlich | plplural | |
|---|---|---|---|---|
| Nom.Nominative | -ий обличи́вший | -ая обличи́вшая | -ее обличи́вшее | -ие обличи́вшие |
| Gen.Genitive | -его обличи́вшего | -ей обличи́вшей | -его обличи́вшего | -их обличи́вших |
| Dat.Dative | -ему обличи́вшему | -ей обличи́вшей | -ему обличи́вшему | -им обличи́вшим |
| Acc.Accusative | -его -ий обличи́вшего обличи́вший | -ую обличи́вшую | -ее обличи́вшее | -их -ие обличи́вших обличи́вшие |
| Inst.Instrumental | -им обличи́вшим | -ей -ею обличи́вшей обличи́вшею | -им обличи́вшим | -ими обличи́вшими |
| Prep.Prepositional | -ем обличи́вшем | -ей обличи́вшей | -ем обличи́вшем | -их обличи́вших |
Kurzformen
-Wortfamilieуличи́тьPRO
- уличи́тьüberführen
- обличи́тьentlarven
- отличи́тьunterscheiden
- разли́чиеUnterschied
- различи́тьunterscheiden
GesperrtWortfamilien freischalten



















