замо́лвить
- 1.
ein gutes Wort einlegen
Он замолвил за меня словечко перед начальником. - He put in a good word for me with the boss. - 2.
kurz erwähnen
Об этом он замолвил лишь пару слов. - He only said a few words about it.
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | - | замо́лвлю |
| ты | - | замо́вишь |
| он/она́/оно́ | - | замо́вит |
| мы | - | замо́вим |
| вы | - | замо́вите |
| они́ | - | замо́вят |
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | замо́вь |
| вы | замо́вьте |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | замо́лвил |
| weiblich | замо́лвила |
| sächlich | замо́лвило |
| plural | замо́лвили |
Partizipien
| Aktiv Präsens | - | |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | замо́лвивший | etwas gemacht habend |
| Passiv Präsens | - | |
| Passiv Vergangenheit | замо́вленный | etwas das gemacht wurde |
| Adverbial Präsens | - | |
| Adverbial Vergangenheit | замо́лвив | beim machen (Vergangenheit) |
























