озву́чивать
- 1.
vertonen, synchronisieren
Он озвучивал главного героя в мультфильме. - He voiced the main character in the cartoon. - 2.
hörbar machen, laut aussprechen
Пожалуйста, озвучивайте ответы чётко. - Please say the answers clearly out loud. - 3.
äußern, bekanntgeben
Она озвучила своё решение на собрании. - She announced her decision at the meeting.
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | озву́чиваю | бу́ду озву́чивать |
| ты | озву́чиваешь | бу́дешь озву́чивать |
| он/она́/оно́ | озву́чивает | бу́дет озву́чивать |
| мы | озву́чиваем | бу́дем озву́чивать |
| вы | озву́чиваете | бу́дете озву́чивать |
| они́ | озву́чивают | бу́дут озву́чивать |
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | озву́чивай |
| вы | озву́чивайте |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | озву́чивал |
| weiblich | озву́чивала |
| sächlich | озву́чивало |
| plural | озву́чивали |
Partizipien
| Aktiv Präsens | озву́чивающий | etwas machend |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | озву́чивавший | etwas gemacht habend |
| Passiv Präsens | озву́чиваемый | etwas das gemacht wird |
| Passiv Vergangenheit | озву́чивавший | etwas das gemacht wurde |
| Adverbial Präsens | озву́чивая | beim machen (Präsens) |
| Adverbial Vergangenheit | озву́чивав | beim machen (Vergangenheit) |
























