обхитри́ть
- 1.
überlisten
Он сумел обхитрить соперника. - He managed to outsmart his opponent. - 2.
listig täuschen
Её трудно обхитрить. - It is hard to trick her.
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | - | обхитрю́ |
| ты | - | обхитри́шь |
| он/она́/оно́ | - | обхитри́т |
| мы | - | обхитри́м |
| вы | - | обхитри́те |
| они́ | - | обхитря́т |
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | обхитри́ |
| вы | обхитри́те |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | обхитри́л |
| weiblich | обхитри́ла |
| sächlich | обхитри́ло |
| plural | обхитри́ли |
Partizipien
| Aktiv Präsens | - | |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | обхитри́вший | etwas gemacht habend |
| Passiv Präsens | - | |
| Passiv Vergangenheit | обхитрённый | etwas das gemacht wurde |
| Adverbial Präsens | - | |
| Adverbial Vergangenheit | обхитри́в | beim machen (Vergangenheit) |
























