изрека́тьизре́чь
- 1.
aussprechen, verkünden
- 2.
äußern, von sich geben
Beispiel:изрека́ть в публи́чное простра́нство
sich in aller Öffentlichkeit äußern
Vergangenheit
| unvollendet | vollendet | |
|---|---|---|
| männlich | изрека́л | изрёк |
| weiblich | изрека́ла | изрекла́ |
| sächlich | изрека́ло | изрекло́ |
| plural | изрека́ли | изрекли́ |
Präsens
| unvollendet | |
|---|---|
| я | изрека́ю |
| ты | изрека́ешь |
| он/она́/оно́ | изрека́ет |
| мы | изрека́ем |
| вы | изрека́ете |
| они́ | изрека́ют |
Futur
| unvollendet | vollendet | |
|---|---|---|
| я | бу́ду изрека́ть | изреку́ |
| ты | бу́дешь изрека́ть | изречёшь |
| он/она́/оно́ | бу́дет изрека́ть | изречёт |
| мы | бу́дем изрека́ть | изречём |
| вы | бу́дете изрека́ть | изречёте |
| они́ | бу́дут изрека́ть | изреку́т |
Imperative
| unvollendet | vollendet | |
|---|---|---|
| ты | изрека́й! | изреки́! |
| вы | изрека́йте! | изреки́те! |
Partizipien
| Aktiv Präsens | изрека́ющий | äußernd, aussprechend, sagend | |
|---|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | изрека́вший | изрёкший | der geäussert hatte, der ausgesprochen hatte |
| Passiv Präsens | изрека́емый | aussprechbar, geäußert, gesprochen | |
| Passiv Vergangenheit | изречённый | ||
| Adverbial Präsens | изрека́я | beim machen (Präsens) | |
| Adverbial Vergangenheit | изрекав изрекавши | изрёкши | beim machen (Vergangenheit) |
Andere Quellen (auto generiert)
изрека́ть:
Wiktionary
PONS
Leo
bab.la
Reverso
изре́чь:
Wiktionary
PONS
Leo
bab.la
Reverso


















