вели́ть
- 1.
befehlen, anordnen
Он велел нам подождать. - He told us to wait. - 2.
jemandem sagen, er solle
Мать велела сыну убрать комнату. - The mother told her son to clean his room.
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | - | велю́ |
| ты | - | вели́шь |
| он/она́/оно́ | - | вели́т |
| мы | - | вели́м |
| вы | - | вели́те |
| они́ | - | веля́т |
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | вели́ |
| вы | вели́те |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | вели́л |
| weiblich | вели́ла |
| sächlich | вели́ло |
| plural | вели́ли |
Partizipien
| Aktiv Präsens | - | |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | вели́вший | etwas gemacht habend |
| Passiv Präsens | - | |
| Passiv Vergangenheit | велённый | etwas das gemacht wurde |
| Adverbial Präsens | - | |
| Adverbial Vergangenheit | вели́в | beim machen (Vergangenheit) |
























