разлучи́ть
trennen, scheiden
Beispiele
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | - | разлучу́ |
| ты | - | разлучи́шь |
| он/она́/оно́ | - | разлучи́т |
| мы | - | разлучи́м |
| вы | - | разлучи́те |
| они́ | - | разлуча́т |
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | разлучи́ |
| вы | разлучи́те |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | разлучи́л |
| weiblich | разлучи́ла |
| sächlich | разлучи́ло |
| plural | разлучи́ли |
Partizipien
| Aktiv Präsens | - | |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | trennend, der/die/das getrennt hat, getrennt habend | |
| Passiv Präsens | - | |
| Passiv Vergangenheit | getrennt, entzweit | |
| Adverbial Präsens | - | |
| Adverbial Vergangenheit | разлучи́в разлучивши | beim machen (Vergangenheit) |























