навяза́вший
Partizip Aktiv Vergangenheit von навяза́ть
der/die/das auferlegte, der/die/das aufgezwungene
Beispiel:Навязавший свои условия победитель продиктовал мир.
Der Sieger, der seine Bedingungen auferlegt hatte, diktierte den Frieden.
Deklination
| навяза́вш- | ||||
| mmännlich | fweiblich | nsächlich | plplural | |
|---|---|---|---|---|
| Nom.Nominativ | -ий навяза́вший | -ая навяза́вшая | -ее навяза́вшее | -ие навяза́вшие |
| Gen.Genitiv | -его навяза́вшего | -ей навяза́вшей | -его навяза́вшего | -их навяза́вших |
| Dat.Dativ | -ему навяза́вшему | -ей навяза́вшей | -ему навяза́вшему | -им навяза́вшим |
| Akk.Akkusativ | -его -ий навяза́вшего навяза́вший | -ую навяза́вшую | -ее навяза́вшее | -их -ие навяза́вших навяза́вшие |
| Inst.Instrumental | -им навяза́вшим | -ей -ею навяза́вшей навяза́вшею | -им навяза́вшим | -ими навяза́вшими |
| Präp.Präpositiv | -ем навяза́вшем | -ей навяза́вшей | -ем навяза́вшем | -их навяза́вших |























