закукаре́кать
- 1.
krähen; kikeriki machen
Петух вдруг громко закукарекал на рассвете. - The rooster suddenly crowed loudly at dawn. - 2.
laut herausplatzen
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | - | закукаре́каю |
| ты | - | закукаре́каешь |
| он/она́/оно́ | - | закукаре́кает |
| мы | - | закукаре́каем |
| вы | - | закукаре́каете |
| они́ | - | закукаре́кают |
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | закукаре́кай |
| вы | закукаре́кайте |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | закукаре́кал |
| weiblich | закукаре́кала |
| sächlich | закукаре́кало |
| plural | закукаре́кали |
Partizipien
| Aktiv Präsens | - | |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | закукаре́кавший | etwas gemacht habend |
| Passiv Präsens | - | |
| Passiv Vergangenheit | - | |
| Adverbial Präsens | - | |
| Adverbial Vergangenheit | закукаре́кав | beim machen (Vergangenheit) |
























