щегольну́ть
- 1.
prahlen; angeben
Он решил щегольнуть новым костюмом. - He decided to show off his new suit. - 2.
zur Schau stellen
Она щегольнула знанием французского. - She flaunted her knowledge of French.
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | - | щегольну́ |
| ты | - | щегольнёшь |
| он/она́/оно́ | - | щегольнёт |
| мы | - | щегольнём |
| вы | - | щегольнёте |
| они́ | - | щегольну́т |
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | щегольни́ |
| вы | щегольни́те |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | щегольну́л |
| weiblich | щегольну́ла |
| sächlich | щегольну́ло |
| plural | щегольну́ли |
Partizipien
| Aktiv Präsens | - | |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | щегольну́вший | etwas gemacht habend |
| Passiv Präsens | - | |
| Passiv Vergangenheit | - | |
| Adverbial Präsens | - | |
| Adverbial Vergangenheit | щегольну́в | beim machen (Vergangenheit) |
























