уры́ть
- 1.
eingraben; verscharren
Собака пыталась урыть кость в саду. - The dog tried to bury the bone in the garden. - 2.
sich verkriechen; sich verstecken
После ссоры он решил урыть куда подальше. - After the quarrel he decided to go off and hide somewhere far away.
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | - | уро́ю |
| ты | - | уро́ешь |
| он/она́/оно́ | - | уро́ет |
| мы | - | уро́ем |
| вы | - | уро́ете |
| они́ | - | уро́ют |
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | уро́й |
| вы | уро́йте |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | уры́л |
| weiblich | урыла́ |
| sächlich | урыло́ |
| plural | урылы́ |
Partizipien
| Aktiv Präsens | - | |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | уры́вший | etwas gemacht habend |
| Passiv Präsens | - | |
| Passiv Vergangenheit | уры́тый | etwas das gemacht wurde |
| Adverbial Präsens | - | |
| Adverbial Vergangenheit | уры́в | beim machen (Vergangenheit) |
























