упро́чить
- 1.
stärken; festigen
Эти меры помогут упрочить экономику страны. - These measures will help strengthen the country's economy. - 2.
konsolidieren; sichern
Нужно упрочить достигнутые успехи. - We need to consolidate the successes achieved.
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | - | упрочу́ |
| ты | - | упро́чишь |
| он/она́/оно́ | - | упро́чит |
| мы | - | упро́чим |
| вы | - | упро́чите |
| они́ | - | упро́чат |
Achtung: Betonungswechsel.
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | упро́чь |
| вы | упро́чьте |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | упро́чил |
| weiblich | упро́чила |
| sächlich | упро́чило |
| plural | упро́чили |
Partizipien
| Aktiv Präsens | - | |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | упро́чивший | etwas gemacht habend |
| Passiv Präsens | - | |
| Passiv Vergangenheit | упро́ченный | etwas das gemacht wurde |
| Adverbial Präsens | - | |
| Adverbial Vergangenheit | упро́чив | beim machen (Vergangenheit) |
























