ублажи́ть
- 1.
erfreuen, zufriedenstellen
Он старался ублажить гостей вкусным ужином. - He tried to please the guests with a tasty dinner. - 2.
besänftigen, beschwichtigen
Она пыталась ублажить сердитого начальника. - She tried to placate the angry boss.
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | - | ублажу́ |
| ты | - | ублажи́шь |
| он/она́/оно́ | - | ублажи́т |
| мы | - | ублажи́м |
| вы | - | ублажи́те |
| они́ | - | ублажа́т |
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | ублажи́ |
| вы | ублажи́те |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | ублажи́л |
| weiblich | ублажи́ла |
| sächlich | ублажи́ло |
| plural | ублажи́ли |
Partizipien
| Aktiv Präsens | - | |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | ублажи́вший | etwas gemacht habend |
| Passiv Präsens | - | |
| Passiv Vergangenheit | ублажённый | etwas das gemacht wurde |
| Adverbial Präsens | - | |
| Adverbial Vergangenheit | ублажи́в | beim machen (Vergangenheit) |
























