отскочи́вший
Partizip Aktiv Vergangenheit von отскочи́ть
- 1.
abgeprallt, zurückgesprungen
Отскочивший мяч ударил его в голову.
Der abgeprallte Ball traf ihn am Kopf.
Beispiele
Отскочивший от ворот мяч оказался у нападающего.
Der vom Tor abgeprallte Ball landete beim Stürmer.
Deklination
| отскочи́вш- | ||||
| mmännlich | fweiblich | nsächlich | plplural | |
|---|---|---|---|---|
| Nom.Nominativ | -ий отскочи́вший | -ая отскочи́вшая | -ее отскочи́вшее | -ие отскочи́вшие |
| Gen.Genitiv | -его отскочи́вшего | -ей отскочи́вшей | -его отскочи́вшего | -их отскочи́вших |
| Dat.Dativ | -ему отскочи́вшему | -ей отскочи́вшей | -ему отскочи́вшему | -им отскочи́вшим |
| Akk.Akkusativ | -его -ий отскочи́вшего отскочи́вший | -ую отскочи́вшую | -ее отскочи́вшее | -их -ие отскочи́вших отскочи́вшие |
| Inst.Instrumental | -им отскочи́вшим | -ей -ею отскочи́вшей отскочи́вшею | -им отскочи́вшим | -ими отскочи́вшими |
| Präp.Präpositiv | -ем отскочи́вшем | -ей отскочи́вшей | -ем отскочи́вшем | -их отскочи́вших |
Kurzformen
-Wortfamilieвскочи́тьPRO
- вскочи́тьaufspringen
- вы́скочитьherausspringen; herausfallen; entfallen
- заскочи́тьvorbeischauen; hineinspringen; hochspringen; hineinstürmen; aus der Führung springen; vorpreschen
- наскочи́тьanrennen; sich stürzen auf; anfahren; stoßen auf
- отскочи́тьabprallen; zurückspringen; abgehen
GesperrtWortfamilien freischalten



















