ко́кнуть
- 1.
aufschlagen, zerschlagen
- 2.
töten, erschlagen
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | - | ко́кну |
| ты | - | ко́кнешь |
| он/она́/оно́ | - | ко́кнет |
| мы | - | ко́кнем |
| вы | - | ко́кнете |
| они́ | - | ко́кнут |
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | ко́кни |
| вы | ко́кните |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | ко́кнул |
| weiblich | ко́кнула |
| sächlich | ко́кнуло |
| plural | ко́кнули |
Partizipien
| Aktiv Präsens | - | |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | der zerbrochen hat, der beschädigt hat, der getötet hat, der zerschlagen hat, der hart geschlagen hat | |
| Passiv Präsens | - | |
| Passiv Vergangenheit | verrückt, bekloppt, durchgeknallt | |
| Adverbial Präsens | - | |
| Adverbial Vergangenheit | ко́кнув кокнувши | beim machen (Vergangenheit) |
Bearbeitungen
Lisa hat Übersetzung vor 6 Jahren bearbeitet.
Lisa hat Übersetzung und Verb Grundlagen vor 6 Jahren bearbeitet.























