изъя́вший
Partizip Aktiv Vergangenheit von изъя́ть
der beschlagnahmt hat, der entzogen hat, der entfernt hat
Beispiel:Изъявший улики детектив представил их суду.
Der Detektiv, der die Beweismittel beschlagnahmt hatte, legte sie dem Gericht vor.
Deklination
| изъя́вш- | ||||
| mmännlich | fweiblich | nsächlich | plplural | |
|---|---|---|---|---|
| Nom.Nominativ | -ий изъя́вший | -ая изъя́вшая | -ее изъя́вшее | -ие изъя́вшие |
| Gen.Genitiv | -его изъя́вшего | -ей изъя́вшей | -его изъя́вшего | -их изъя́вших |
| Dat.Dativ | -ему изъя́вшему | -ей изъя́вшей | -ему изъя́вшему | -им изъя́вшим |
| Akk.Akkusativ | -его -ий изъя́вшего изъя́вший | -ую изъя́вшую | -ее изъя́вшее | -их -ие изъя́вших изъя́вшие |
| Inst.Instrumental | -им изъя́вшим | -ей -ею изъя́вшей изъя́вшею | -им изъя́вшим | -ими изъя́вшими |
| Präp.Präpositiv | -ем изъя́вшем | -ей изъя́вшей | -ем изъя́вшем | -их изъя́вших |























