заблиста́ть
- 1.
zu glänzen beginnen, aufleuchten
В её глазах заблистали слёзы. - Tears began to glisten in her eyes. - 2.
aufblitzen, funkeln
На солнце заблистала вода. - The water sparkled in the sun.
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | - | заблиста́ю |
| ты | - | заблиста́ешь |
| он/она́/оно́ | - | заблиста́ет |
| мы | - | заблиста́ем |
| вы | - | заблиста́ете |
| они́ | - | заблиста́ют |
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | заблиста́й |
| вы | заблиста́йте |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | заблиста́л |
| weiblich | заблиста́ла |
| sächlich | заблиста́ло |
| plural | заблиста́ли |
Partizipien
| Aktiv Präsens | - | |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | заблиста́вший | etwas gemacht habend |
| Passiv Präsens | - | |
| Passiv Vergangenheit | - | |
| Adverbial Präsens | - | |
| Adverbial Vergangenheit | заблиста́в | beim machen (Vergangenheit) |
























