домы́слить
- 1.
erraten, folgern
Я сам домыслил, что произошло. - I inferred myself what had happened. - 2.
sich ausdenken, hinzudenken
Не домысливай того, чего я не говорил. - Don’t imagine things I didn’t say.
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | - | домы́слю |
| ты | - | домы́слишь |
| он/она́/оно́ | - | домы́слит |
| мы | - | домы́слим |
| вы | - | домы́слите |
| они́ | - | домы́слят |
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | домы́сли |
| вы | домы́слите |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | домы́слил |
| weiblich | домы́слила |
| sächlich | домы́слило |
| plural | домы́слили |
Partizipien
| Aktiv Präsens | - | |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | домы́сливший | etwas gemacht habend |
| Passiv Präsens | - | |
| Passiv Vergangenheit | домы́сленный | etwas das gemacht wurde |
| Adverbial Präsens | - | |
| Adverbial Vergangenheit | домы́слив | beim machen (Vergangenheit) |
























