фига́чить
- 1.
drauflos ackern; schuften
Он целый день фигачил на стройке. - He worked his guts out at the construction site all day. - 2.
hauen; zuschlagen
Не фигачь по столу кулаком. - Don't bang your fist on the table. - 3.
schleudern; schnell abfeuern
Он фигачил камни в воду. - He was hurling stones into the water.
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | фига́чу | бу́ду фига́чить |
| ты | фига́чишь | бу́дешь фига́чить |
| он/она́/оно́ | фига́чит | бу́дет фига́чить |
| мы | фига́чим | бу́дем фига́чить |
| вы | фига́чите | бу́дете фига́чить |
| они́ | фига́чат | бу́дут фига́чить |
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | фига́чь |
| вы | фига́чьте |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | фига́чил |
| weiblich | фига́чила |
| sächlich | фига́чило |
| plural | фига́чили |
Partizipien
| Aktiv Präsens | фига́чащий | etwas machend |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | фига́чивший | etwas gemacht habend |
| Passiv Präsens | - | |
| Passiv Vergangenheit | - | |
| Adverbial Präsens | фига́ча | beim machen (Präsens) |
| Adverbial Vergangenheit | фига́чив | beim machen (Vergangenheit) |
























