опротиве́ть
- 1.
zuwider werden; unerträglich werden
Ему опротивела эта работа. - He grew to hate this work. - 2.
anwidern; ekeln
Мне уже опротивели его жалобы. - His complaints have already sickened me.
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | - | опротиве́ю |
| ты | - | опротиве́ешь |
| он/она́/оно́ | - | опротиве́ет |
| мы | - | опротиве́ем |
| вы | - | опротиве́ете |
| они́ | - | опротиве́ют |
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | опротиве́й |
| вы | опротиве́йте |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | опротиве́л |
| weiblich | опротиве́ла |
| sächlich | опротиве́ло |
| plural | опротиве́ли |
Partizipien
| Aktiv Präsens | - | |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | опротиве́вший | etwas gemacht habend |
| Passiv Präsens | - | |
| Passiv Vergangenheit | - | |
| Adverbial Präsens | - | |
| Adverbial Vergangenheit | опротиве́в | beim machen (Vergangenheit) |
























