изъяви́ть
- 1.
äußern
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | - | изъявлю́ |
| ты | - | изъя́вишь |
| он/она́/оно́ | - | изъя́вит |
| мы | - | изъя́вим |
| вы | - | изъя́вите |
| они́ | - | изъя́вят |
Achtung: Betonungswechsel.
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | изъяви́ |
| вы | изъяви́те |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | изъяви́л |
| weiblich | изъяви́ла |
| sächlich | изъяви́ло |
| plural | изъяви́ли |
Partizipien
| Aktiv Präsens | - | |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | ausgedrückt, erklärt, geäußert, bekundet, offenbart | |
| Passiv Präsens | - | |
| Passiv Vergangenheit | ausgedrückt, erklärt, geäußert | |
| Adverbial Präsens | - | |
| Adverbial Vergangenheit | изъяви́в изъявивши | beim machen (Vergangenheit) |
Wortfamilie
- изъяви́тьäußern
- объяви́тьverkünden; bekanntgeben
- предъяви́тьvorweisen; geltend machen
ъяви́ть GruppePRO
| Verb | Präfix | Bedeutung |
|---|---|---|
| изъяви́ть | из- | äußern |
| объяви́ть | об- | verkünden; bekanntgeben |
| предъяви́ть | пред- | vorweisen; geltend machen |
GesperrtVerbgruppen freischalten
























