пульну́ть
- 1.
schießen; abfeuern
Он быстро пульнул из пистолета. - He quickly fired the pistol. - 2.
werfen; schleudern
Пульни мне мяч! - Throw me the ball!
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | - | пульну́ |
| ты | - | пульнёшь |
| он/она́/оно́ | - | пульнёт |
| мы | - | пульнём |
| вы | - | пульнёте |
| они́ | - | пульну́т |
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | пульни́ |
| вы | пульни́те |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | пульну́л |
| weiblich | пульнула́ |
| sächlich | пульну́ло |
| plural | пульну́ли |
Partizipien
| Aktiv Präsens | - | |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | пульну́вший | etwas gemacht habend |
| Passiv Präsens | - | |
| Passiv Vergangenheit | - | |
| Adverbial Präsens | - | |
| Adverbial Vergangenheit | пульну́в | beim machen (Vergangenheit) |
























