принадлежи́ть
- 1.
gehören (zu)
Эта книга принадлежит мне. - This book belongs to me. - 2.
angehören
Он принадлежит к старинному роду. - He belongs to an old family line.
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | принадлежу́ | бу́ду принадлежи́ть |
| ты | принадлежи́шь | бу́дешь принадлежи́ть |
| он/она́/оно́ | принадлежи́т | бу́дет принадлежи́ть |
| мы | принадлежи́м | бу́дем принадлежи́ть |
| вы | принадлежи́те | бу́дете принадлежи́ть |
| они́ | принадлежа́т | бу́дут принадлежи́ть |
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | |
| вы | |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | принадлежа́л |
| weiblich | принадлежа́ла |
| sächlich | принадлежа́ло |
| plural | принадлежа́ли |
Partizipien
| Aktiv Präsens | dazugehörig | |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | gehörig, zugehörig, der/die/das gehörte | |
| Passiv Präsens | - | |
| Passiv Vergangenheit | - | |
| Adverbial Präsens | принадлежа́ | beim machen (Präsens) |
| Adverbial Vergangenheit | принадлежа́в | beim machen (Vergangenheit) |
























