намечта́ть
- 1.
viel erträumen; sich viel ausmalen
Он намечтал себе прекрасное будущее. - He imagined a wonderful future for himself.
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | - | намечта́ю |
| ты | - | намечта́ешь |
| он/она́/оно́ | - | намечта́ет |
| мы | - | намечта́ем |
| вы | - | намечта́ете |
| они́ | - | намечта́ют |
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | намечта́й |
| вы | намечта́йте |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | намечта́л |
| weiblich | намечта́ла |
| sächlich | намечта́ло |
| plural | намечта́ли |
Partizipien
| Aktiv Präsens | - | |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | намечта́вший | etwas gemacht habend |
| Passiv Präsens | - | |
| Passiv Vergangenheit | - | |
| Adverbial Präsens | - | |
| Adverbial Vergangenheit | намечта́в | beim machen (Vergangenheit) |
























