возмути́ть
- 1.
empören
Beispiele
Его самоуправные решения возмутили коллег.
Seine eigenmächtigen Entscheidungen empörten seine Kollegen.
Его непорядочность в делах возмутила всех коллег.
Seine Unredlichkeit im Geschäftsleben empörte alle seine Kollegen.
Его аморальный поступок возмутил всех соседей.
Seine unmoralische Tat empörte alle Nachbarn.
Бесчеловечные условия труда возмутили рабочих.
Die unmenschlichen Arbeitsbedingungen empörten die Arbeiter.
Его капитулянтская позиция возмутила всю команду.
Seine kapitulierende Haltung empörte das ganze Team.
Его де́йствия сильно возмути́ли мексика́нских ли́деров.
Seine Handlungen empörten die mexikanischen Führer sehr.
Это извращение исторической правды возмутило учёных
Diese Entstellung der historischen Wahrheit empörte die Wissenschaftler.
Аморальность его поступков возмутила всех соседей.
Die Amoralität seiner Handlungen empörte alle Nachbarn.
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | - | возмущу́ |
| ты | - | возмути́шь |
| он/она́/оно́ | - | возмути́т |
| мы | - | возмути́м |
| вы | - | возмути́те |
| они́ | - | возмутя́т |
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | возмути́ |
| вы | возмути́те |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | возмути́л |
| weiblich | возмути́ла |
| sächlich | возмути́ло |
| plural | возмути́ли |
Partizipien
| Aktiv Präsens | - | |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | empörend, der/die/das Empörung hervorgerufen hat | |
| Passiv Präsens | - | |
| Passiv Vergangenheit | empört | |
| Adverbial Präsens | - | |
| Adverbial Vergangenheit | возмути́в возмутивши возмутя́ | beim machen (Vergangenheit) |
Wortfamilieмути́тьPRO
- мути́тьtrüben; hetzen; Übelkeit hervorrufen
- замути́тьtrüben; hetzen
- намути́тьtrübe machen
- помути́тьсяdie Besinnung verlieren
PräfixgruppePRO
(Abgeleitet von мути́ть.)
| Verb | Präfix | Bedeutung |
|---|---|---|
| возмути́ть | воз- | empören |
| возмути́ться | воз- | sich empören |



















