рукополага́ть
ordinieren, weihen
Beispiel:Епископ рукополагает новых священников.
Der Bischof ordiniert neue Priester.
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | рукополага́ю | бу́ду рукополага́ть |
| ты | рукополага́ешь | бу́дешь рукополага́ть |
| он/она́/оно́ | рукополага́ет | бу́дет рукополага́ть |
| мы | рукополага́ем | бу́дем рукополага́ть |
| вы | рукополага́ете | бу́дете рукополага́ть |
| они́ | рукополага́ют | бу́дут рукополага́ть |
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | рукополага́й |
| вы | рукополага́йте |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | рукополага́л |
| weiblich | рукополага́ла |
| sächlich | рукополага́ло |
| plural | рукополага́ли |
Partizipien
| Aktiv Präsens | ordinierend, weihend | |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | der ordiniert hatte, weihend (Partizip Präteritum) | |
| Passiv Präsens | ordiniert, geweiht, zu ordinieren, zu weihen | |
| Passiv Vergangenheit | - | |
| Adverbial Präsens | рукополага́я | beim machen (Präsens) |
| Adverbial Vergangenheit | рукополагав рукополагавши | beim machen (Vergangenheit) |























