накова́ть
- 1.
schmieden
Кузнец наковал подкову для лошади. - The blacksmith forged a horseshoe for the horse. - 2.
aufhämmern, aufnieten
Konjugation
| Präsens | Futur | |
|---|---|---|
| я | - | наку́ю |
| ты | - | наку́ёшь |
| он/она́/оно́ | - | наку́ёт |
| мы | - | наку́ём |
| вы | - | наку́ёте |
| они́ | - | наку́ют |
| Imperativ | |
|---|---|
| ты | наку́й |
| вы | наку́йте |
| Vergangenheit | |
|---|---|
| männlich | накова́л |
| weiblich | накова́ла |
| sächlich | накова́ло |
| plural | накова́ли |
Partizipien
| Aktiv Präsens | - | |
|---|---|---|
| Aktiv Vergangenheit | накова́вший | etwas gemacht habend |
| Passiv Präsens | - | |
| Passiv Vergangenheit | накова́нный | etwas das gemacht wurde |
| Adverbial Präsens | - | |
| Adverbial Vergangenheit | накова́в | beim machen (Vergangenheit) |
























